Make your own free website on Tripod.com

GIN Story

Author : Wizardจอมสาระแน

File6

เวลาค่ำคืน ณ ป้อมปราการร้างแห่งหนึ่ง ประเทศรัสเซีย ลักษณะภายนอกจัดว่าธรรมดายิ่งนัก แต่ใครที่คิดยังนั้นคิดผิดอย่างแรง ภายในเต็มไปด้วยอาวุธและเหล่าบุคลากรอันทรงคุณค่าที่พร้อมจะเป็นมันสมอง และกำลังขององค์กรต่อไปในอนาคต

ที่นี้มีการเรียนการสอนเหมือนโรงเรียนปกติ แต่จะมีการสอนพิเศษ อาทิเช่น วิธียิงปืนแบบนักฆ่ามืออาชีพ ศิลปะการป้องกันตัวขั้นสุดยอด วิธีขโมยข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ระดับเซียน วิชาฆาตกรรมไร้ร่องรอย วิชาวางยาแบบมืออาชีพ ฯลฯ โดยจัดการคัดเด็กกำพร้าที่ถูกคัดเลือกเข้ามาในองค์กรพร้อมๆกับเด็กอีกหลายๆคน แล้วมีการทดสอบแบบต่างๆเช่น ความถนัด ความสามารถพิเศษ การเคลื่อนไหวร่างกายที่คล่องแคล่ว ฯลฯ และเด็กเหล่านั้นจะถูกเคี่ยวเข็ญให้ฝึกวิธีการลอบสังหารต่างๆนาๆ เพื่อฝึกเด็กเหล่านี้ให้กลายเป็นเครื่องจักรฆ่าคนโดยสมบูรณ์แบบ

" เอาละนักเรียนวันนี้มีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามานะ เอ่อ.เค้าชื่อยีน"

ยีนเดินตรงเข้าไปนั่งเก้าอี้ว่างๆข้างๆเด็กผู้หญิงตัวน้อย อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเค้า เธอเป็นเจ้าของเรือนผมสีทองเงายาวรับกับดวงตาสีฟ้าคู่กลมโต สดใส น่ารักคู่นั้น

นี่!..นี่!..เธอน่ะ เป็นนักเรียนใหม่เหรอ? ทันทีที่เด็กสาวหันมาเห็นเด็กชายนั่งไม่พอใจอยู่ข้างๆเธอก็ถามเค้าด้วยใบหน้าไร้เดียงสา
"เธอเป็นใครกันอย่ามาจุ้นจ้านหน่อยเลยน่า " เด็กชายสวนกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เธอถามชื่อชั้นเหรอชั้นชื่อ แบรนดี้ แล้วเธอล่ะชื่ออะไร? เด็กสาวยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ยีน
ใครเค้าถามชื่อเธอกันอย่ายุ่งน่า เด็กชายตอบด้วยเสียงเย็นชา
" นี่พวกเธอ เราจะเริ่มเรียนวิชาแรกกันแล้วนะ เงียบได้แล้ว " อาจารย์พูด เธอถึงได้หยุด คนที่เธอคุยด้วย . . เป็นเด็กผู้ชายน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ หน้าตาเค้าจะน่ารักน่าเอ็นดูมากทีเดียวหากแต่ถ้าเค้าจะมีรอยยิ้มอย่างที่เด็กทั่วไปควรจะมีไม่ใช่ใบหน้าที่เหี้ยมเกรียมอย่างที่เธอเห็นเมื่อตะกิ้ เส้นผมสีเงินและนัยตาสีเทาที่ลึกล้ำนั่นสบตากับเธอเพียงชั่วแว่บเพื่อเป็นการเตือนเธอไม่ให้ยื่นมือเข้ามายุ่งเรื่องของเค้าไปมากกว่านี้

เวลาบ่ายสามโมงตรง ณ.ห้องเรียน B ในห้องมีนักเรียนประมาณ30กว่าคน อาจารย์แก่ๆกำลังสอนวิชาการปฐมพยาบาลขั้นพื้นฐานอันแสนจะน่าเบื่ออยู่

ไม่รู้เรื่องเลย~~~~" เด็กชายบ่นพึมพัมพลางพยายามฟังอาจารย์ตรงหน้าบ่นแบบไม่รู้เหนือรู้ใต้
"บ่นไรของนายน่ะ" เด็กสาวหันมากระซิบถาม
ชั้นชื่อยีน ไม่ใช่ชื่อนาย..เออแล้วอีกกี่นาทีมันถึงจะเลิกเนี่ย ไอ้ชั่วโมงเนี่ย?
เด็กชายถามอย่างเซ็งๆ
..เออคงราวๆ5โมงเย็นล่ะมั้ง
เวรกรรม~~~~ กว่าจะหมดชั่วโมง ชั้นจะบ้าตายซะก่อนล่ะมั้งเนี่ย~~~" เด็กชายโอดครวญขึ้น
เอาน่า...ฟังๆไป เดี๋ยวก็รู้เรื่องเอง" เด็กสาวพูดขึ้นลอยๆ เด็กชายนั่งฟังต่อไปเรื่อยๆ ไม่ทันได้ยินเสียงอ. เรียกชื่อตัวเอง
"ยีน... ยีน! ตื่น!!!อาจารย์เขวี้ยงชอล์กใส่หัวยีน เข้าเป้าจังๆ
"หือ? อ่ะ ครับๆ?" เด็กชายรีบลุกขึ้นตอบ
"ลองตอบคำถามเมื่อกี้ครูมาซิ?"
"อ่า..." ความที่ฟังไม่รู้เรื่อง(รึพูดอีกอย่างคือไม่ได้ฟัง^^) เด็กชายเลยได้แต่ยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่แบบนั้น
"ว่าไง? ตอบได้รึเปล่า "
เด็กชายเริ่มเหงื่อแตก "อ่า...(ก็มันไม่ได้นี่คร้าบ^^III)"
"..ยีน........" เด็กสาวแอบกระซิบบอกคำตอบไป ..และด้วยความช่วยเหลือนี้เองที่ทำให้เด็กชายรอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิด

เวลาห้าโมงเย็น ณ. Training Room ห้อง B

นี่ พวกเธอรีบๆไปเลือกอาวุธแล้วฝึกซ้อมกันได้แล้วเสียงอาจารย์ผู้ฝึกดังขึ้น ทันใดนั้นเด็กคนนึงใช้มีดสั้นปามาทางพวกยีน เด็กชายหลบได้อย่างหวุดหวิด แต่เด็กสาวโดนแทงเข้าที่ข้อเท้าเต็มๆ

ลิเคียวร์!!! นายทำบ้าอะไรของนาย!!!! เล่นทีเผลอขี้โกงนี่น่า!!!!"เด็กสาวตะโกนลั่น ผู้ถูกว่าหัวเราะแล้วตะโกนว่า
เปล่าน่า!!! ตอนต่อสู้ก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อมตลอดเวลานี่น่า
คนขี้โกง!!!!!
เด็กสาวร้องตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด
งั้นมาประลองฝีมือกันมั้ย ถ้าชนะ ชั้นจะยอมขอโทษเธอ
ยัยนี้บาดเจ็บ ถ้ายังไงสู้กับชั้นแทนล่ะกัน เด็กชายพูดพลางขยิบตาให้เด็กสาว เพื่อเป็นการตอบแทนที่ช่วยเค้าในคาบเรียน
ก็ได้ ลงมือเต็มให้ที่เลยไอ้น้อง ลิเคียวร์พูดอย่างดูถูก และอีกไม่กี่นาทีต่อมาเค้าจะรู้ว่าได้ทำเรื่องผิดพลาดร้ายแรงลงไปซะแล้ว

"มีคนถูกทำร้ายบาดเจ็บสาหัสพาไปห้องพยาบาล เร้ว!!! "เสียงผู้ชายคนหนึ่งร้อง เด็กชายคนที่ท้าสู้ด้วยเมื่อตะกี้ เลือดท่วมตัว ตาของเค้าแทบปิดสนิทและลมหายใจของเค้าก็เหลือเพียงแผ่วเบาลงทุกขณะเท่านั้น หยดเลือดสีแดงไหลสะพรั่งกระจายทุกมุมห้อง แววตาของเด็กสาวสลดลงวูบหนึ่งก่อนจะจางหายไป พร้อมกับทอดสายตามองไปที่เด็กชายที่มือทั้งสองของเค้าซึ่งเต็มไปด้วยเลือดที่ตอนนี้แห้งเป็นลิ่มๆอย่างเย็นชา

นี่!..นี่!..ไม่ทำเกินไปหน่อยเหรอ?เด็กสาวถามเด็กชายที่อยู่ตรงหน้า
ก็เจ้านั้นเป็นคนบอกเองว่า ให้ลงมือเต็มที่ ชั้นก็เลยลงมือไม่ยั้ง แล้วมันค่อยพูดว่า พอแล้วๆ
มีอะไรร้ายแรงงั้นเหรอ?" ยีนถาม

ทันใดนั้นเด็กสาวก็ทรุดลงกับพื้นเอามือกุมหน้าอกไว้

อูย..
"เป็นอะไรรึเปล่า" เด็กชายถาม เค้าสังเกตว่าเด็กสาวยังเหนื่อยหอบไม่หยุด แต่เด็กสาวส่ายหน้า เห็นชัดๆอยู่แล้วว่าไม่จริง เพราะถึงจะไม่เป็นอะไร แต่เหนื่อยหอบไม่หยุดขนาดนั้นมันไม่ปกติแล้ว แถมเด็กสาวกำลังไออย่างรุนแรงจนกระทั่งออกมาเป็นเลือด
เด็กชายตกใจมากจึงจะพาเธอไปห้องพยาบาล แต่เธอดึงมือเค้าไว้เสียก่อน

" ไม่เป็นไร แค่โรคเก่ากำเริบน่ะ" พอพูดจบ เธอก็ล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนเพลีย แล้วชายร่างยักษ์ก็ปรากฏตัวขึ้น
ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็หาย เด็กสาวพูดหอบหายใจรวยริน ดูเหมือนจะหนักกว่าเก่า โอ๊ย...เด็กสาวเอามือกุมหน้าอกและล้มลง

ชายร่างยักษ์ค่อยๆโอบประคองร่างน้อยๆของเด็กสาวขึ้นมาเงียบๆโดยไม่สนใจเด็กชายที่อยู่ข้างๆแม้แต่น้อย จนมาถึงห้องพยาบาล โดยมียีนติดสอยห้อยตามมาด้วยชายร่างยักษ์วางเด็กสาวไว้บนเตียงอย่างนุ่มนวล

ยัยนี้จะเป็นอะไรมากรึเปล่า?เด็กชายถามชายร่างยักษ์
เป็นห่วงเหรอ? ชายร่างยักษ์ถาม
เปล่า(ตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยแม้เสี้ยววินาทีเลยนะ^^)
อย่าปากแข็งไปหน่อยเลย ถ้าไม่เป็นห่วงก็คงไม่ตามมาถึงนี้หรอก ถ้าเป็นห่วงนะอย่างแรกเลยคือไปเอาผ้ากับน้ำอุ่นๆมา
เอามาทำไม? เด็กชายยังงงๆเง็งๆอยู่แต่ก็ทำตามที่ชายร่างยักษ์บอก
เออน่า ทำตามที่ชั้นบอกแล้วจะดีเอง ชายร่างยักษ์พูดพลางแตะหน้าผากเด็กสาว แล้วเอาผ้าจุ่มน้ำบิดหมาดๆแล้วประคบบนหน้าผากเด็กสาว

นายหลับตาก่อน!!!จู่ๆชายร่างยักษ์ก็พูดเสียงเข้ม
ทำไมอ่ะ??

ชั้นจะเช็ดตัวให้เธอ ถ้านายอยากดูชั้นก็ไม่ว่าอะไร แต่ว่าถ้านายลืมตา ชั้นจะเป่านายให้ดับดิ้นเลยคอยดู ชายร่างยักษ์พูด พลางปลดกระดุมเสื้อที่โชคไปด้วยเลือด หน้าตาเคร่งเครียดเปลี่ยนเป็นคนละคน และใช้มือกดไปที่หน้าอกเบาๆอย่างสม่ำเสมอ จนหัวใจเริ่มเต้นเป็นจังหวะ พลางล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง.หยิบยาขวดเล็กๆออกมาแล้วป้อนทางปากต่อปากกับเธอ

นี่ ผมลืมตาได้ยังยีนถาม
นายแอบดูชั้นรึเปล่า?
ชายร่างยักษ์พูดเสียงเหี้ยม
อือ~~ผมเปล่าน้า ไม่ได้แอบดูเล้ย ตอนที่ลืมตาผมเห็นคุณจะอื้อ ก่อนที่ยีนจะพูดจบ ก็ถูกชายร่างยักษ์ชิงปิดปากซะก่อน
แต่เอาเถอะเห็นไปแล้วก็ช่วยไม่ได้ แต่ขอบอกไว้อย่างชั้นไม่ได้อยากทำ แต่เป็นสิ่งที่ต้องทำต่างหาก ชายร่างยักษ์บอก
แล้วก็จำไว้อย่างนะ ห้ามพูดเรื่องที่เกิดขึ้นให้ใครฟังเด็ดขาด ถ้าไม่อยากตาย ชายร่างยักษ์พูดด้วยน้ำเสียงเบาราวกระซิบโดยเฉพาะคำพูดสุดท้าย พลางทำแผลที่ข้อเท้าให้เด็กสาว(คงไม่ลืมใช่มั้ยว่า เด็กคนนี้โดนแทงที่ข้อเท้า^^)

เออ.งั้นผมกลับก่อนนะเด็กชายพูดพลางเดินออกไปจากห้อง
เออดี น่าจะกลับไปตั้งนานแล้ว(ใช้แล้วถีบหัวส่งเลยเรอะ~_^III)

ชายร่างยักษ์แทนหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบเมื่อเด็กสาวค่อยๆลืมตาขึ้นมา

พะ.พี่ชาย เธอขยับตัวจะลุก เธอดูงุนงงเป็นที่สุด
อ๊ะ!!! อย่าเพิ่งลุก ชายร่างยักษ์กดเธอลงไปนอนเบาๆ
พี่ช่วยชั้นไว้อีกแล้วสินะชั้นนี่ไม่ได้เรื่องเลย ต้องให้พี่คอยช่วยอยู่เรื่อยเด็กสาวพูดเสียงแผ่วเบา
อย่าพูดแบบนั้นสิ เรามีกันสองคนพี่น้องเท่านั้น ถ้าพี่ไม่ช่วยเธอแล้วจะไปช่วยใคร ชายร่างยักษ์พูดพลางลูบหัวเด็กสาวอย่างเอ็นดูเด็กสาวพยักหน้า แต่อยู่ๆเธอก็กระอักเลือดสดๆออกมา
ข..ขอโทษนะ เสื้อพี่เปื้อนหมดเลย อ๊ะ
ชายร่างยักษ์เอาผ้าเช็ดเลือดที่ปากให้เด็กสาว ไหวรึเปล่า ถ้ายังไงนอนอีกพักสักหน่อยจะดีกว่านะชายร่างยักษ์พูดอย่างห่วงใย
ไม่เป็นไรหรอก เธอกัดฟันเดินออกไปจากห้อง เด็กสาวหายใจหอบๆและดูอ่อนแรง แต่สายตากลับตรงกันข้าม เด็กสาวกลับไปที่Training Room B และทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นี่ เธอเป็นโรคอะไรหรือเปล่า ชั้นเห็นเธอหอบมากเลยนะเด็กชายถาม
ไม่เป็นไร ก็แค่โรคประจำตัวนิดหน่อย ไม่เป็นไรมากหรอก เด็กสาวพูดเสียงแผ่วเบา

เด็กชายยิ้มให้เด็กสาว นอกจากพ่อแท้ๆของเค้าเองแล้วไม่เคยมีใครเห็นเค้ายิ้มเลยด้วยซ้ำ แต่เด็กสาวคนนี้กลับ!?

.

<< File 5

File 7 >>

One-shot / เรื่องสั้น Series / เรื่องยาว Poem / กลอน Dark Zone

Home  /  Update  /  Just so Story...  /  Novel Game  /  Doujinshi  /  Crazy art  /
โรงน้ำชา CJR  /  Have a look!!!  Crazy things  /  Link